[εφημερίδα:ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ, 21/12/2002]

Το θέμα του ελληνικού Χρηματιστηρίου αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα πιο μελανά κεφάλαια των τελευταίων ετών. Οι χρηματιστηριακές απάτες στέρησαν από χιλιάδες αθώους μικροεπενδυτές τις αποταμιεύσεις μιας ολόκληρης ζωής. Αυτό που ανέμεναν τόσο καιρό όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν τουλάχιστον να αποδοθούν οι ευθύνες και να τιμωρηθούν οι ένοχοι της χρηματιστηριακής απάτης. Αυτή ωστόσο η τιμωρία δεν ήρθε ποτέ, κάτι που εκτός της απογοήτευσης δημιουργεί και κακό προηγούμενο. Οι ευθύνες της κυβέρνησης είναι σαφώς τεράστιες, κάτι που θα έπρεπε να την οδηγήσει σε παραίτηση, αν φυσικά διέθετε την κατάλληλη ευαισθησία.

Η χρηματιστηριακή κάθαρση δεν έγινε ποτέ.

Πριν λοιπόν από μερικές μέρες έκλεισε οριστικά ο φάκελος της χρηματιστηριακής κάθαρσης, που άνοιξε πριν από δύο χρόνια. Ήταν το 2000, όταν ξεκίνησε η δικαστική έρευνα, προκειμένου να εντοπισθούν και να τιμωρηθούν όλοι όσοι βαρύνονται για το χρηματιστηριακό σκάνδαλο. Η έρευνα που προηγήθηκε εντόπισε τρεις εταιρείες, οι οποίες κατηγορήθηκαν για χειραγώγηση των μετοχών τους και κερδοσκοπία εις βάρος των μικροεπενδυτών.

Το απαλλακτικό βούλευμα που εκδόθηκε λίγες μέρες πριν για τους υπεύθυνους αυτών των εταιριών, δηλαδή της «Θεσσαλικής», των «Μακεδόνικων Κλωστηρίων» και των «Χαλυβδοφύλλων», βεβαίως και δεν ικανοποιεί την απαίτηση της κοινής γνώμης για κάθαρση και ηθική δικαίωση. Η μόνη ουσιαστικά ποινή είναι κάποια πρόστιμα που είχε επιβάλει η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς σε αυτούς που παραβίασαν τη χρηματιστηριακή νομοθεσία. Τα πρόστιμα βέβαια αυτά είναι ανάξια λόγου μπροστά στα τεράστια κεφάλαια του μεγαλύτερου οικονομικού εγκλήματος της μεταπολεμικής περιόδου.

Έτσι λοιπόν η δικαστική κάθαρση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και η υπόθεση έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες. Ένα λοιπόν τεράστιο σκάνδαλο κουκουλώθηκε, κάτι βέβαια που δημιουργεί κακό προηγούμενο. Παράλληλα η ίδια η κοινή γνώμη δικαιολογημένα σχηματίζει την εντύπωση ότι τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και οι χρηματιστηριακές «φούσκες» είναι πολύ ισχυρότερα από κάθε δικαστική ή εκτελεστική εξουσία. Για όλα βεβαίως αυτά ευθύνεται τα μέγιστα η κυβέρνηση Σημίτη, η οποία συνήθιζε να λέει συνεχώς ότι «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο». Το μαχαίρι βέβαια αυτό αποδείχτηκε πολύ μικρό και ανίσχυρο, όπως ακριβώς είναι και η ίδια η κυβέρνηση. Ο κ. Σημίτης και η παρέα του παρέσυραν και εξαπάτησαν χιλιάδες μικροεπενδυτές να τοποθετήσουν τις οικονομίες τους στο Χρηματιστήριο ακόμη και να δανειστούν, προκειμένου να μη χάσουν τη μεγάλη ευκαιρία. Όταν τελικά κατέρρευσε η τεράστια αυτή «πυραμίδα», ένοχοι για την κυβέρνηση ήταν οι ίδιοι οι μικροεπενδυτές, οι οποίοι δεν πρόσεξαν. Όπως και στο παρελθόν, έτσι και σ' αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση προτίμησε να επιρρίψει τις δικές της ευθύνες σε άλλους. Πέρα πάντως από τις κυβερνητικές ευθύνες, αυτό που θα πρέπει οι πάντες να γνωρίζουν είναι ότι με ένα θολό χρηματιστηριακό τοπίο και με ατιμώρητους τους αετονύχηδες είναι πολύ δύσκολη έως και ακατόρθωτη η χρηματιστηριακή ανάκαμψη. Και βέβαια με το κακό προηγούμενο της ατιμωρησίας, όλοι αυτοί οι επιτήδειοι, που έδρασαν και στην προηγούμενη περίοδο ή κάποιοι άλλοι που δεν είχαν προλάβει τότε, ετοιμάζονται για μια ακόμη φορά να κερδοσκοπήσουν εις βάρος κάποιων ανυποψίαστων και αθώων.