[εφημερίδα:ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ, 11/1/2003]

Οι οικονομικές αλχημείες της κυβέρνησης Σημίτη και οι λανθασμένες επιλογές καθώς βέβαια και η ατολμία στη λήψη των απαραίτητων μέτρων έχουν οδηγήσει την ελληνική οικονομία σ' αυτό το σημείο. Παράλληλα, η ένταξη μας στην ΟΝΕ μας υποχρεώνει πλέον να ακολουθήσουμε τις ευρωπαϊκές υποδείξεις και να συμβιβαστούμε με τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Στο πλαίσιο αυτό το υπουργείο Οικονομικών επιχειρεί με το τέλος του 2002 να καλύψει χρέος ύψους 1,5 δισ. ευρώ.

Με την αγορά κρατικών ομολόγων η επιχείρηση εξαφάνισης χρέους 1,5 δισ. Ευρώ

Η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία λοιπόν, η γνωστή Eurostat, περιόρισε τα περιθώρια που διαθέτει το Δημόσιο για την ωραιοποίηση των στοιχείων του προϋπολογισμού. Σύμφωνα μ' αυτούς τους περιορισμούς και τις ευρωπαϊκές οδηγίες, το δημόσιο χρέος πρέπει να μειωθεί στο 105,3% του ΑΕΠ από 107,3% του ΑΕΠ. Ο περιορισμός του δημόσιου χρέους προβλέπεται και στην εισηγητική έκθεση του νέου προϋπολογισμού. Το υπουργείο Οικονομικών καλείται να καλύψει για λίγες μέρες χρέος 1,5 δισ. ευρώ με τη βοήθεια βέβαια των τραπεζών. Πιο συγκεκριμένα το Δημόσιο θα προσπαθήσει να καλύψει αυτό το ποσό με δικά του διαθέσιμα αλλά και με δανεικά από τις τράπεζες. Το Δημόσιο λοιπόν θα αγοράσει από τις τράπεζες κρατικά ομόλογα, προκειμένου να καλύψει τη σημαντική υπέρβαση του στόχου που είχε τεθεί για τη δημόσιο χρέος του 2002.

Η τακτική αυτή είναι βέβαια γνωστή από παλιά, αφού και στο παρελθόν το Δημόσιο είχε προχωρήσει σε βραχυχρόνιες αγορές χρέους. Το 2002 οι αγορές αυτές ανήλθαν στα 3 δισ. ευρώ, ενώ το αμέσως προηγούμενο έτος, το 2001, οι αντίστοιχες αγορές άγγιξαν το 1,3 δισ. ευρώ. Με τον τρόπο αυτό το υπουργείο οικονομικών αποσύρει στο τέλος του έτους ένα σημαντικό κομμάτι ομολόγων που διαπραγματεύονται στην αγορά, προκειμένου να μειώσει το δημόσιο χρέος. Με την αλλαγή του έτους επιστρέφονται τα ομόλογα αυτά στα χαρτοφυλάκια των τραπεζών, με το αζημίωτο βέβαια.

Η αλματώδης αύξηση του πραγματικού χρέους και οι «διευκολύνσεις» των τραπεζών

Ωστόσο με τα τερτίπια αυτά του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης δημιουργείται σαφέστατα ένας φαύλος κύκλος. Η πλασματική αυτή εικόνα της μείωσης του δημόσιου χρέους δυστυχώς δε συμβαδίζει με την πραγματική αποκλιμάκωση του, για την οποία απαιτείται η λήψη διαρθρωτικών μέτρων και όχι μεσοβέζικες λύσεις και οικονομικά τερτίπια τριτοκοσμικού επιπέδου. Ενδεικτική άλλωστε είναι η αλματώδης αύξηση του πραγματικού χρέους, δηλαδή αυτού της κεντρικής κυβέρνησης. Το χρέος αυτό εκτινάχτηκε το πρώτο εννιάμηνο του 2002 στα 165,3 δισ ευρώ, φθάνοντας δηλαδή στο 117% του ΑΕΠ. Οι προβλέψεις για το κλείσιμο του 2002 κάνουν λόγο για 118% του ΑΕΠ.

Το ελληνικό Δημόσιο λοιπόν και η αποτυχημένη κυβέρνηση Σημίτη υποθηκεύουν το μέλλον του ελληνικού λαού με τακτικές σαν αυτή των βραχυχρόνιων αγορών χρέους. Στα τέλη του περασμένου χρόνου οι τράπεζες Εθνική, Αγροτική και ’λφα ανέλαβαν να «διευκολύνουν» το ελληνικό Δημόσιο, δανείζοντας του για λίγες μέρες το ποσό των 800 δισ. δρχ. Το ποσό αυτό επιστράφηκε περίπου μια εβδομάδα μετά προσαυξημένο με υπέρογκους τόκους. Τα θερμά μας συγχαρητήρια.