[εφημερίδα:ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ, 22/3/2003]

Θεωρούμε πράγματι επίκαιρη όσο ποτέ την ερώτηση του τίτλου μας. Συχνά ακούμε και συζητάμε ότι το κράτος πρέπει να κάνει αυτό, να παρέμβει στο τάδε ζήτημα και να επιλύσει επειγόντως κάποιο πρόβλημα. Συνεπώς, κάνουμε λόγο για αυτονόητα πράγματα. Χρησιμοποιώντας βέβαια τη λέξη «πρέπει», ουσιαστικά όλοι μας παραδεχόμαστε ότι το κράτος είναι ανύπαρκτο και δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα και από την κατάσταση που επικρατεί στον κατασκευαστικό κλάδο.

Η μονοπωλιακή κατάσταση και τα αποτελέσματα της.

Είναι άξιο παρατήρησης αυτό που συμβαίνει στον κατασκευαστικό χώρο τα τελευταία χρόνια. Όπως δημοσιεύτηκε πρόσφατα στον τύπο, ο κύκλος εργασιών των κατασκευαστικών εταιρειών φανερώνει την κατάσταση του κατασκευαστικού κλάδου τα τελευταία δέκα χρόνια. Και για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, από το 1996 κι έπειτα αρχίζει να διαμορφώνεται μια μονοπωλιακή κατάσταση στο χώρο αυτό. Ήταν η χρονιά που ξεκίνησε να εφαρμόζεται ο περίφημος μαθηματικός τύπος στην ανάθεση των δημοσίων έργων. Αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης ήταν να γιγαντωθεί ο όμιλος «Ελληνική Τεχνοδομική - ’κτωρ», ελέγχοντας σήμερα το 50% του κατασκευαστικού τζίρου.

Η γιγάντωση αυτή και γενικότερα η ισχυροποίηση των περισσότερων κατασκευαστικών εταιρειών δημιούργησε κολοσσούς ανεξέλεγκτους από το κράτος. Πρόσφατα αυτό το επισήμανε πολύ εύστοχα και ο επίτιμος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κώστας Μητσοτάκης. Χαρακτηριστικά ανέφερε: «Είναι αδιανόητο οι εργολάβοι να διευθύνουν το κράτος. Το κράτος διευθύνει. Πρέπει να προσαρμοστούν οι εργολάβοι».

Ωστόσο, τα πράγματα δείχνουν να έχουν ξεφύγει από τον έλεγχο του κράτους, που φροντίζει παράλληλα «να κάνει και πλάτες» στους ομίλους αυτούς, οι οποίοι μάλιστα ελέγχουν και το χώρο των ΜΜΕ. Ο πλουτισμός των ομίλων αυτών τα τελευταία έξι χρόνια προκαλεί την κοινή γνώμη και δημιουργεί εύλογες υποψίες για τη διαπλοκή κράτους και κατασκευαστικών εταιρειών. Έχοντας βέβαια τις πλάτες αυτές, οι κατασκευαστικές εταιρείες αισθάνονται οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού, χωρίς να ενδιαφέρονται ούτε για τα χρονοδιαγράμματα αλλά και ούτε για την ποιότητα των έργων. Οι μεγαλοεργολάβοι βέβαια με τη νοοτροπία αυτή δε σέβονται ούτε καν τη ζωή των ανθρώπων, αφού οι τόσες και τέτοιου μεγέθους κακοτεχνίες θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την ανθρώπινη ζωή. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα της κατάρρευσης μέρους της εθνικής οδού Τρίπολης - Καλαμάτας, όπου βέβαια είχαν γίνει μπαζώματα ύψους 148 μέτρων!

Η κυβέρνηση μάταια προσπαθεί να αμυνθεί

Η κυβέρνηση ωστόσο αποδεικνύεται άκρως ανίκανη και αδύναμη να αντισταθεί και να τιμωρήσει τις εργολαβικές αυθαιρεσίες. Επιπροσθέτως δεν μπορεί να προστατεύσει από αυτές τις αυθαιρεσίες ούτε τον ίδιο τον πολίτη, ο οποίος αναγκάζεται να πληρώσει το χαράτσι του 1,8 ευρώ στην Αττική Οδό, είτε διανύσει 1 είτε 31 χιλιόμετρα.

Βέβαια η κυβέρνηση, προκειμένου να αμυνθεί, θεωρεί ότι όσα λέγονται είναι για να πλήξουν την εικόνα της. Τα αποτελέσματα όμως διαψεύδουν τις θριαμβολογίες, που δεν μπορούν πλέον να πείσουν κανέναν. Το γεγονός, κύριοι της κυβέρνησης, ότι στη χώρα αυτή γίνονται περισσότερα έργα από όσα πριν από 30 χρόνια και μάλιστα με ξένα λεφτά (ευρωπαϊκά κονδύλια), δεν μπορεί να δικαιολογήσει ούτε τις κακοτεχνίες, ούτε τις καθυστερήσεις, ούτε βέβαια και τη διαπλοκή.